Een kleine leugen met grote consequenties

You, Me & Tuscany volgt Anna, die impulsief naar het zonnige Toscane afreist om zonder toestemming in de villa van Matteo te verblijven: een knappe Italiaanse man die ze kort daarvoor in een hotel heeft ontmoet. Wanneer ze daar wordt betrapt door zijn moeder, praat Anna zich uit de situatie door zich voor te doen als zijn verloofde, om zo problemen met de politie te voorkomen. Tot haar eigen verbazing wordt ze vervolgens met open armen ontvangen door de familie, die dolenthousiast is over het nieuws. Maar wat begint als een onschuldige leugen groeit al snel uit tot een ingewikkeld web wanneer Anna zich steeds sterker aangetrokken voelt tot Matteo’s charmante neef Michael. Je voelt het al aankomen, een perfecte mix van chaos, ongemakkelijke komedie en romantische verwikkelingen. Een lekker luchtig verhaal, wat verfrissend is door het perspectief waaruit het verhaal wordt verteld: namelijk een koppel bestaande uit twee zwarte hoofdpersonen.

Het vieren van zwarte liefde

Het is alweer een tijd geleden dat er een zwarte romcom van een grote studio is verschenen. Sommige mensen noemen The Photograph uit 2020 met Issa Rae en LaKeith Stanfield als voorbeeld, maar die film leunt toch meer richting romantisch drama met hier en daar wat humor. Een romcom, voluit romantische komedie, draait juist om een duidelijke focus op liefde én humor. Als je het zo bekijkt, moet je zelfs meer dan tien jaar terug voor de laatste echte zwarte romcom. Denk aan films als Think Like a Man en The Best Man, die begin jaren 2010 uitkwamen en het genre toen nog volop vertegenwoordigen. De meest recente in dat rijtje is About Last Night uit 2014, die net als deze film werd geproduceerd door Will Packer. Dat maakt deze nieuwe film ook meteen een nostalgische terugblik naar een tijd waarin dit soort verhalen nog regelmatig op het grote scherm verschenen.

Verhalen zoals You, Me and Tuscany zijn belangrijk omdat ze een ander, broodnodig perspectief laten zien op zwarte liefde. In veel films en series worden zwarte relaties namelijk nog te vaak verteld vanuit de zogenoemde ‘struggle love’ trope. Dat betekent dat liefde vooral wordt afgebeeld als iets dat gepaard gaat met pijn, conflict en overleven. Denk aan relaties die voortdurend onder druk staan door trauma, financiële problemen, ontrouw of emotionele schade, waarbij geluk pas komt na een lange weg van lijden, of soms zelfs helemaal uitblijft. Hoewel dit soort verhalen absoluut bestaansrecht hebben, ontstaat er een scheef beeld wanneer dit de dominante manier is waarop zwarte liefde in beeld wordt gebracht. Juist daarom voelen lichtere, romantische verhalen als deze zo verfrissend. Ze maken ruimte voor iets wat minstens zo belangrijk is, namelijk het tonen van black joy. Het laat zien dat zwarte liefde niet alleen veerkrachtig is, maar ook zacht, speels en zorgeloos kan zijn.

Locatie als personage

Los van het maatschappelijke belang van You, Me and Tuscany, blijft natuurlijk de vraag hoe de film zelf uitpakt. Het antwoord is eigenlijk precies wat je verwacht: een heerlijke popcornfilm waarbij je je verstand even op nul zet. Natuurlijk zijn er momenten waarop je je ogen rollend richting het scherm wendt. Denk aan scènes waarin een boodschap compleet verkeerd overkomt of een klassieke enemies to lovers dynamiek waarbij de man in eerste instantie een eikel lijkt, maar uiteindelijk toch een zacht hart blijkt te hebben. Qua plotpunten doet de film dus niets wat je niet al eerder hebt gezien. Maar dat is ook precies waar je voor tekent, want het romcomgenre is nu eenmaal gebouwd op dit soort clichés, die samen het perfecte recept vormen voor een guilty pleasure.

Wat de film toch authentiek maakt, zijn de kleine, subtiele verwijzingen naar de zwarte cultuur. Het verhaal draait niet om hun zwart-zijn en wordt nauwelijks expliciet benoemd, maar de film negeert het ook zeker niet. In plaats daarvan zit het in de details. Zo is er een moment waarop Michael Anna beschermt tegen de sproeiers in de wijngaard, zodat haar edges niet verpest raken. Of de manier waarop ze samen verbinden over de R&B klassieker Let Me Love You van Mario. Ook Anna’s gesprekken met haar beste vriendin, waarin ze moeiteloos AAVE gebruikt, dragen bij aan dat gevoel van herkenning. AAVE (African American Vernacular English) is een kenmerkende spreektaal die onderling wordt gebruikt tussen Afro-Amerikanen. Het zijn geen grote plotpunten, maar juist kleine knipogen die zeggen: we zien jullie. En misschien nog wel belangrijker, het zorgt ervoor dat dit koppel niet wordt gekaderd of ‘whitewashed’ om een zo breed mogelijk publiek te pleasen, een gedachte die bij grote studiofilms nog weleens op de loer ligt.

Daarbij is de chemie tussen Halle Bailey en Regé Jean Page meer dan genoeg om je te vermaken, met hier en daar een grinnik en een welgemeende “awww”. Vooral Bailey’s charismatische spel zorgt ervoor dat je met Anna meeleeft en haar onlogische keuzes al snel vergeeft, want laten we eerlijk zijn: zonder domme beslissingen heb je geen romcom. De echte ster van de film is echter de locatie. Ondanks de voorspelbaarheid weet de film zich te onderscheiden door de prachtige beelden van het Toscaanse landschap. De zonovergoten heuvels en sfeervolle straatjes maken het geheel zo aantrekkelijk dat je bijna de bioscoop uitloopt met de neiging om meteen een ticket naar Toscane te boeken.

De toekomst van zwarte romcoms

Zwarte romcoms zijn de afgelopen jaren grotendeels uit de bioscoop verdwenen, doordat studio’s zich meer zijn gaan richten op grote franchisefilms en minder risico namen met mid-budget genres zoals romantische komedies. Daarnaast werden zwarte liefdesverhalen vaker gezien als niche, of vooral verteld binnen zwaardere, dramatische kaders, waardoor lichtere, romantische verhalen minder vaak groen licht kregen.

Filmproducent Will Packer ziet desondanks een veelbelovende toekomst voor zwarte romcoms, maar benadrukt dat het succes ervan uiteindelijk afhangt van het publiek. In een interview bij Sway In The Morning op radiozender SiriusXM gaf hij aan dat dit soort verhalen juist nodig zijn omdat ze laten zien dat zwarte liefde ook universeel en toegankelijk is voor een breed publiek. Tegelijkertijd weet hij dat studio’s vooral naar cijfers kijken en pas opnieuw investeren als dit soort films goed presteren. Het succes van You, Me and Tuscany kan daarom bepalend zijn voor of er een nieuwe golf van zwarte romcoms komt. Mocht je dus meer van dit soort films op het grote scherm willen zien, dan is dit hét moment om ze ook daadwerkelijk te steunen.

You, Me and Tuscany is nu te zien in de bioscoop.