Hoe opende je het gesprek rondom jouw culturele achtergrond richting je ouders? 

“Dat vind ik eerlijk gezegd heel moeilijk. Met mijn Deense vader was het makkelijker, ook omdat mijn ouders gescheiden zijn en er daardoor wat meer afstand is. Maar bij mijn moeder ligt dat gevoeliger. 

Ik heb het gesprek heel voorzichtig opgebouwd. Eerst stuurde ik haar een filmpje van mezelf in een leeuwenkostuum tijdens een training. Zo probeerde ik kleine zaadjes te planten. Later vertelde ik dat ik iets met de leeuwendans ging maken, en pas daarna waar de film echt over ging. 

We hebben er vooral telefonisch over gesproken. En ik merkte dat ik zelf nog zoekende ben in hoe ik dat gesprek wil voeren. Er speelt ook angst mee, ik wil haar namelijk niet kwetsen. Er zit natuurlijk een hele familiegeschiedenis achter hoe wij zijn opgevoed en hoe er met emoties wordt omgegaan. Daar wil ik respectvol mee omgaan. 

Wij praten niet snel over gevoelens, zeker niet over moeilijke. Dit is iets dat vaker voorkomt binnen Aziatische familiedynamieken. Dus voor mij voelt deze film als een eerste stap. Ik heb de deur op een kier gezet, maar ik wilde hem niet intrappen. Ik hoop dat we die gesprekken stukje bij beetje kunnen blijven voeren, zodat we samen kunnen ontdekken waar we uitkomen.” 

Tijdens het panelgesprek vertelde je dat je jezelf, door je westerse opvoeding, een lange tijd meer als wit zag. Hoe kijk je daar nu naar? 

“Dat is de complexiteit van gemixt zijn. We zijn opgevoed met sterke Aziatische waarden: familie boven alles, samen eten, niet praten over emoties. Maar tegelijk werd ‘Aziatisch zijn’ nooit expliciet benoemd. 

Ik heb me lang schuldig gevoeld naar mijn oudere broers en zus, die volledig Aziatisch zijn. Ik ben half wit, en dat brengt privileges met zich mee. Zij hebben meer racisme ervaren dan ik. Tegelijk werd ik vroeger geprezen om mijn ‘Europese’ uiterlijk. Dat creëert verwarring en schuld. Ik heb zelfs lang gedacht dat ik volledig white passing was, terwijl anderen dat niet zo zien. Dat laat zien hoe diep dat zit. Ik voel me niet volledig Nederlands, maar ook niet volledig iets anders.” 

Waarom koos je specifiek voor de leeuwendans als focuspunt in je film? 

“De leeuwendans is voor mij hét symbool van viering. Hoewel de film zware thema’s aansnijdt, wilde ik ook iets vieren. Ik kies er nu bewust voor om mijn afkomst luid en zichtbaar te vieren, juist omdat we zo geleerd hebben om stil te zijn en ‘under the radar’ te blijven. 

Bijna iedereen uit de Zuidoost-Aziatische diaspora heeft wel een herinnering aan de leeuwendans. Het is iets groots, iets collectiefs, iets nostalgisch. Tegelijkertijd is het uitbundig en aanwezig. Ik wilde niet alleen een zwaar verhaal vertellen, maar ook laten zien: ik ben trots op wie ik ben. En dat mag groot zijn.” 

Is de leeuwendans gekoppeld aan een specifieke herinnering, waardoor het extra veel voor jou betekent? 

“Als kind gingen we naar de Zeedijk tijdens Chinees Nieuwjaar. Eerst vond ik het doodeng. Maar tegelijkertijd was het magisch. Als kind geloof je echt dat er een mythisch wezen op straat loopt. 

De duizendklappers horen ook bij mijn herinneringen. Dat geluid zit in mijn systeem. 

Tegelijk voel ik de laatste jaren ongemak rond Chinees Nieuwjaar, omdat we het thuis niet echt meer vieren. En nu zie je het ineens overal: op social media, in campagnes, bij westerse merken. Dat geeft een dubbel gevoel. Trots, omdat er representatie is. Maar ook ongemak, omdat het soms voelt als een trend. Die spanning is voor mij precies waar LION over gaat.” 

De focus van deze film ligt op het Chinese deel van je achtergrond. Waarom niet de Indonesische kant? 

“Wij zijn Peranakan-Chinees. Onze familie migreerde generaties geleden van China naar Indonesië. In Indonesië werden we gezien als Chinees. Na de onafhankelijkheid waren Chinezen daar niet welkom, dus mijn familie probeerde zelfs hun naam te veranderen. 

Uiteindelijk kwamen ze naar Nederland. In Indonesië zijn we Chinees, hier zijn we Indonesisch. Niemand in mijn familie spreekt Chinees, mijn grootouders zijn nooit in China geweest. Thuis eten we Indonesisch en spreken we Bahasa. 

Je bent eigenlijk twee keer ‘the other’. Dat maakt het ingewikkeld. Nou ja, misschien is ‘complex’ een beter woord dan ‘ingewikkeld’. Het klinkt anders vrij negatief, terwijl ik de gelaagdheid en complexiteit juist ervaar als iets positiefs.” 

Je werkte met een bijna volledig Aziatisch team. Wat deed dat met je? 

“In het begin vond ik het confronterend. Ik vroeg me af: mag ik dit wel maken? Vinden zij het niet raar dat ik een Aziatisch team wil samenstellen? Zie ik er Aziatisch genoeg uit? 

Die onzekerheid zat vooral in mijzelf. Maar hoe langer we samenwerkten, hoe meer ik voelde: we mogen er allemaal zijn. Of je nu gemixt bent of niet. Door eindelijk met zoveel Aziatische makers samen te werken, wat bijna nooit gebeurt, merkte ik hoeveel aannames ik zelf had geïnternaliseerd. 

Het begon ongemakkelijk, maar werd enorm empowering. Ik ben gemixt. En dat is juist iets moois!” 

Wat hoop je dat mensen voelen wanneer ze LION zien? 

“Ik hoop dat mensen de gelaagdheid voelen. Dat ze niet alleen een mooie, esthetische leeuwendans zien, maar ook de spanning daaronder. 

Eigenlijk is het een gesprekstarter. Dat is de kern. Zoals ik met mijn familie het gesprek probeer te openen, hoop ik dat deze film dat ook voor anderen kan doen. 

Door dit project voerden we gesprekken die we nooit eerder hadden gehad. Gesprekken met collega’s, vrienden, zelfs familieleden. Die conversaties zijn misschien wel het waardevolste resultaat van de film en gun ik iedereen toe.” 

De korte film LION kun je hier gratis bekijken.